Zobacz, jakie gatunki drzew sadzimy i dlaczego są ważne dla naszego miasta
Wiśnia piłkowana ‘Kanzan’ (Prunus serrulata ‘Kanzan’)
Małe drzewo o charakterystycznej odwrotnie stożkowatej koronie i efektownych kwiatach. Dorasta do 5-6 m wysokości i podobnej szerokości. Często oferowane w formie piennej. Liście zielone, błyszczące, jesienią żółtopomarańczowe. Kwiaty różowe, pełne, średnicy 6 cm, wiszące na długich szypułkach, zebrane w pęczki po kilka sztuk, pachnące, V. Preferuje miejsca słoneczne, osłonięte, gleby żyzne, wilgotne. Polecana do ogrodów oraz jako drzewo uliczne.
Klon czerwony (Acer rubrum)
Drzewo o stożkowatej lub kulistej koronie, osiągające 10 m wys. i 7 m szer. Liście 3 klapowe, zielone, z wierzchu błyszczące, dekoracyjne w czasie jesiennego przebarwienia na czerwono (już od połowy września). Kwiaty drobne, czerwonawe, III-IV. Stanowisko słoneczne, gleby wilgotne, ale toleruje suche. Drzewo miejskie, polecane na parkingi, ulice, zieleńce.
Dereń jadalny (Cornus mas)
Duży krzew, z wiekiem wyrastający w drzewko z szeroką, zaokrągloną koroną. Osiąga 4 do 7 m wys. Liście lśniąco zielone. Kwiaty żółte, zebrane w płaskie kwiatostany, kwitną długo przed pojawieniem się liści i są bardzo dekoracyjne, III i IV. Czerwone owoce są jadalne, lecz cierpkie, zawierają 14% cukru, dobre na dżemy, soki i wina. Preferuje stanowiska słoneczne i wszystkie rodzaje gleb.
Świdośliwa Lamarcka (Amelanchier Lamarckii)
Duży krzew lub wielopienne drzewo o luźnej koronie, osiągające do 10 m wysokości oraz 5-8 m szerokości. Młode liście są czerwonawe, owłosione, później zielone. Jesienią przebarwia się na ciepłe, jaskrawe kolory. Blaszki liściowe są eliptyczne, mają od 4,5 do 10 cm długości. Kwiaty dekoracyjne, białe, 2-2,5 cm średnicy, zebrane po 8-10 w groniaste, wzniesione kwiatostany, rozwijają się na przełomie kwietnia i maja wraz z liśćmi. Owoce jadalne, okrągłe, od purpurowoczerwonych do niemal czarnych po dojrzeniu. Owoce dojrzewają w lipcu i sierpniu. Roślina tolerancyjna w stosunku do podłoża, dobrze rośnie na większości gleb ogrodowych, odporna na suszę oraz zanieczyszczenie powietrza. Stanowisko słoneczne do lekko zacienionego. Roślina w pełni odporna na mróz. Polecana do sadzenia w ogrodach przydomowych oraz zieleni miejskiej.
Lipa drobnolistna (Tilia cordata)
Drzewo o bardzo regularnej, szerokojajowatej lub kulistej koronie. W młodości powolny wzrost. Dorasta do 18-20 m wys. i 10-15 m szer. Pędy cienkie. Liście okrągłe, 3-10cm śr., jesienią żółte. Kwiaty żółtozielone, pachnące, miododajne, VI-VII. Stanowisko słoneczne i półcieniste. Gleby żyzne do przeciętnych. Gatunek powszechnie stosowany w zieleni miejskiej, ale wrażliwy na zasolenie gleby i suche powietrze.
Jesion wyniosły (Fraxinus excelsior)
Rodzime, wysokie, szybkorosnące drzewo o owalnej koronie. Dorasta do 40 m wys. i 30 m szer. Liście złożone, zielone. Późno rozwijają się na wiosnę, a jesienią przebarwiają się na żółto lub po przymrozkach opadają zielone. Stanowisko słoneczne i półcieniste. Tolerancyjny, co do gleby, ale lepiej rośnie w miejscach żyznych i wilgotnych. Nadaje się do nasadzeń krajobrazowych i do obsadzania dróg.
Wiąz pospolity (Ulmus minor)
Dawniej powszechnie uprawiany jako drzewo parkowe i alejowe. Obecnie doskonale nadaje się na bonsai. Drzewo zrzucające liście na zimę, o wysokości do około 30 metrów. Korona wielopostaciowa – u formy typowej zwykle wysoko sklepiona, ale przy tym wąska. Konary stosunkowo krótkie, mocne, odstające prawie poziomo. Gałęzie na nich raczej niejednolite; boczne niekiedy przygięte i wiszące. Liście są odwrotnie jajowate, u nasady klinowate, na brzegach pojedynczo lub podwójnie piłkowane. Skórzaste i błyszczące, a jesienią zostają długo zielone. Kwiaty zebrane w gęste pęczki, na króciutkich szypułkach. Pręcików 4-5 z rudymi pylnikami, znamiona białe. Owoce wiązu to oskrzydlone orzeszki osadzone na krótkich szypułkach.
Kasztanowiec pospolity (Aesculus hippocastanum)
Dekoracyjne drzewo dorastające do 25 m wysokości i 20 m szerokości. Tworzy malowniczą, szeroką, kulistą koronę. Starsze egzemplarze mają gałęzie przewieszające się do samej ziemi. Liście na długich ogonkach, złożone z 5-7 siedzących listków, duże, mają od 10 do 25 cm średnicy, ciemnozielone, wcześnie rozwijające się na wiosnę, jesienią przebarwiające się na żółtobrązowo. Kwiaty białe z żółtymi, pomarańczowymi lub czerwonymi plamkami, średnicy około 2 cm, zebrane w okazałe, sterczące kwiatostany długości 20-30 cm. Kwiaty miododajne, rozwijają się w maju. Owoce to kuliste, kolczaste, zielone torebki, średnicy 6 cm, po dojrzeniu (w sierpniu) pękające na 3 części i uwalniające brązowe nasiona - powszechnie zwane kasztanami. Stanowiska słoneczne lub półcieniste. Drzewo to preferuje gleby żyzne, stale umiarkowanie wilgotne, jest wrażliwe na suszę.
Modrzew europejski (Larix decidua)
Duże, szybko rosnące drzewo iglaste o pokroju stożkowatym i o szpilkach opadających na zimę. W wieku 30 lat dorasta do ok. 15 m wys. Docelowo osiąga pokaźne rozmiary, wys.35 m, szer.15 m. Korona modrzewia jest lekka, przejrzysta z wyraźnie zaznaczoną strzałą /pniem/. Konary poziomo rozpostarte lub łukowato przewisające. Pędy boczne zwisające. Igły sezonowe, miękkie, jasnozielone i małe szyszki. Modrzew najładniej wygląda wiosną, gdy drzewo pokrywa się młodymi, jasnozielonymi igłami. Jesienią przebarwia się na żółto. Wymaga żyznych i umiarkowanie wilgotnych, ale przepuszczalnych gleb i stanowisk słonecznych. Doskonały w krajobrazie otwartym.
Klon jawor (Acer pseudoplatanus)
Drzewo dorastające do 30 m wys., o charakterystycznej popielatej korze. Liście klapowe, matowe. Żółtawozielone, miododajne kwiaty ukazują się na wiosnę, tuż po rozwoju liści, V. Drzewo pospolite w Polsce w naturalnych zbiorowiskach oraz często sadzone przy drogach. Wymaga stanowiska słonecznego lub półcienistego. Polecane do nasadzeń miejskich i parkowych. Doskonałe drzewo alejowe.
Klon polny (Acer campestre)
Nisko ugałęzione, gęste drzewo dorastające do 5-15 m wysokości i 8-12 m szerokości. Korona szerokostożkowata lub jajowata, niższe gałęzie często obwisają do ziemi. Zazwyczaj nie tworzy dominującego przewodnika, a często odrośle z pnia. Kora podłużnie i poprzecznie spękana. Na młodych pędach często wyraźne listwy korkowe. Żółtozielone, miododajne kwiaty zebrane w baldachogrona. Pojawiają się od końca kwietnia do czerwca, zazwyczaj w maju. Brązowe, szeroko rozwarte skrzydlaki dojrzewają w sierpniu i wrześniu. Kwiaty i owoce niepozorne. Liście drobne, ciemnozielone, jesienią jaskrawo żółte. Gatunek łatwy do uprawy w każdych warunkach, z wyjątkiem pełnego cienia i miejsc bardzo wilgotnych.
Wiśnia ptasia (Prunus avium)
Drzewo liściaste, które dorasta do wysokości powyżej 20 metrów. Jej zielone liście tworzą gęstą koronę, która doskonale komponuje się z naturalistycznymi i parkowymi nasadzeniami. Dzięki umiarkowanemu tempu wzrostu, drzewo harmonijnie rozwija się przez lata, stając się trwałym elementem krajobrazu. To roślina, która łączy dekoracyjność z funkcjonalnością, jej piękna, rozłożysta korona zapewnia cień, a kwiaty przyciągają owady zapylające, wspierając bioróżnorodność. To wyjątkowe drzewo liściaste wprowadza do przestrzeni harmonię i klasyczny urok, a jego łatwość uprawy oraz wytrzymałość na trudne warunki czynią go niezawodnym elementem każdej zielonej przestrzeni.
Wiśnia osobliwa 'Umbraculifera' Prunus × eminens 'Umbraculifera'
Małe drzewo, o regularnej, kulistej, bardzo gęstej koronie, przypominającej sztucznie formowaną. Jest to krzaczasta forma wiśni, oferowana zwykle w formie piennej. Rośnie bardzo wolno. Osiąga kilka metrów średnicy. O ostatecznej wysokości decyduje miejsce szczepienia. Liście drobne, ciemnozielone, błyszczące. Kwiaty małe, białe, IV-V. Owoce dojrzewają rzadko. Gatunek o niewielkich wymaganiach glebowych, ale najlepiej rośnie na glebach żyznych, umiarkowanie wilgotnych, wapiennych, na stanowiskach słonecznych i ciepłych. Dobrze znosi warunki miejskie. Doskonałe drzewo dla uporządkowanych ogrodów o przewadze elementów geometrycznych oraz do obsadzania wąskich ulic i parkingów.
Jarząb szwedzki (Sorbus intermedia)
Jest to szybko rosnące, niewielkie drzewo, osiągające 8-12 m wysokości. Ma prosty, smukły, pokryty szarą korą pień. Starsze gałęzie są sztywne, natomiast młode pędy są elastyczne i miękko owłosione. Jest drzewem mało wymagającym. Najlepiej radzi sobie na słonecznych stanowiskach i żyznych, przepuszczalnych, lekko wilgotnych glebach, ale rośnie także w półcieniu i na słabym, piaszczystym podłożu. Dobrze znosi mróz i zanieczyszczenie powietrza.
Platan klonolistny (Platanus x acerifolia)
Monumentalne drzewo z rozłożystą koroną, o oryginalnej łuszczącej się dużymi płatami korze. Osiąga 20-30 m wys. i 25 m szer. Liście podobne do liści klonu, jesienią brązowozielone. Owoce ozdobne, zwisające na długich szypułkach, pozostają na drzewie do wiosny. Preferuje miejsca słoneczne i ciepłe, gleby żyzne. Dobrze znosi warunki miejskie i cięcie. Doskonałe drzewo do dużych założeń parkowych i do obsadzania szerokich ulic.
Sosna pospolita (Pinus sylvestris)
Rodzima sosna powszechnie występująca w Polsce, w całej Europie Północnej i Środkowej. Podstawowy gatunek lasotwórczy. Drzewo o luźnym, szeroko stożkowatym pokroju, w starszym wieku parasolowate. Samotne sosny mają rozłożyste, dosyć gęste korony. Rosnąc w zwarciu, w lesie lub w parku, tracą dolne gałęzie i wykształcają prosty pień o wysokiej koronie. Dorastają do 35 m wysokości. Gatunek odporny i łatwo przystosowujący się do różnych gleb i siedlisk, ale dość wrażliwy na zanieczyszczenia przemysłowe. Mało wykorzystywany w terenach zieleni. Polecany do nasadzeń krajobrazowych i naturalistycznych.
